Na studiach z teorii konserwacji zapoznałem się z nieznanym mi dotąd pojęciem „przesunięcia semantycznego”, które niezbędne jest konserwatorowi przy ocenie wartości danego zabytku. W skrócie polega ono na tym, iż dany obiekt jako „uczestnik” czy też „świadek” konkretnych i ważnych z perspektywy historii działań, zyskuje nowe znaczenie bądź funkcję. Chciałbym aby choć po części moja twórczość była odbierana w ten sposób. Na wielu moich obrazach dostrzec można rzeźby, które znane są odbiorcy bardziej lub mniej, lub obok których przeszedł niejednokrotnie bez większej refleksji i zadumy. Ja korzystam z nich, niczym z nieskończonej studni ekspresji, gestów czy emocji. W moich kompozycjach mają one nabierać nowego znaczenia. Staram się odrzucić ich pierwotną funkcję, czy historię z którymi były związane i tchnąć w nie nowe życie. Zupełnie nową rolę, którą będą odgrywały tym razem na płótnie. W mojej ocenie najdoskonalszą cechą rzeźby jest jej uniwersalność. Posąg z kamienia pozwala w bardzo dziwny i nie do końca pojęty dla mnie sposób, bezosobowo ale jednak silnie utożsamić się z odbiorcą. Nawet najbardziej pieczołowicie wykonana twarz nie narzuca swojej portretowości, a jest jakby nieskazitelnym przekaźnikiem emocji. Muskularnie wyrzeźbiona sylwetka z odwzorowaniem każdego ścięgna, nie kojarzy się z pospolitą kulturystyczną muskulaturą ale czymś dużo bardziej szlachetnym. Rzeźba jest dla mnie w swojej nienachalności – strumieniem silnej ekspresji. Ta niezwykła „uniwersalność” utożsamiania z odbiorcą, pozwala mi kształtować na nowo znaczenie wielu z nich. Zarówno do rzeźby jak i detalu architektonicznego zbliżyły mnie studia, które wydawały się wówczas ogromną pomyłką, a ja starałem się przez nie po prostu prześlizgnąć.. Jednak jak to często w życiu bywa, tego rodzaju doświadczenia, mogą zaowocować w niespodziewany dla nas sposób..”